Co sprawdza nasz skaner, a czego nie sprawdzi żaden automat

1. Wybór stron

Mapujemy witrynę i wybieramy stronę główną oraz do trzech podstron o najwyższym ryzyku zakupowym: produkt, kategorię i koszyk, o ile uda się je znaleźć.

2. Renderowanie

Każda strona jest pobierana w prawdziwej przeglądarce, więc uwzględniamy treść generowaną przez JavaScript. Następnie usuwamy skrypty witryny i analizujemy wyrenderowany kod oraz style w izolowanym środowisku.

3. Testy

Uruchamiamy axe-core firmy Deque, szeroko stosowany silnik open source, ograniczony do reguł przypisanych do WCAG 2.0/2.1 na poziomach A i AA. Każde znalezisko zapisujemy z regułą, wagą, kryterium WCAG, stroną i przykładowym elementem.

4. Indeks ryzyka

Znaleziska ważymy według wpływu (krytyczne, poważne, umiarkowane, drobne), liczby elementów, których dotyczą, oraz tego, czy reguła typowo blokuje zakup (nazwy przycisków i linków, etykiety formularzy, kontrast, zdjęcia produktów). Wynik to ryzyko wysokie, średnie lub niskie.

Znane ograniczenia

• Testy automatyczne obejmują około 30–40% kryteriów WCAG. Obsługa klawiaturą, kolejność fokusu, sensowność tekstów alternatywnych i działanie z czytnikiem ekranu wymagają testów ręcznych.
• Kontrast tekstu na tle zdjęć i gradientów może nie zostać rozstrzygnięty automatycznie.
• Stany interaktywne (otwarte menu, okna modalne, kroki zamówienia po zalogowaniu) nie są objęte darmowym skanem.
• Raport nie jest certyfikatem zgodności ani poradą prawną.

Reguły dziś. Więcej kontekstu jutro.

Planujemy wykorzystać AI do oceny kontekstu obrazów, treści i ścieżek zakupowych — aby wskazywać więcej miejsc wymagających weryfikacji.

AI nie działa jeszcze w tym skanie. Nie deklarujemy wyższego procentu pokrycia bez pomiarów. Więcej znalezisk nie oznacza certyfikatu zgodności.

Dlaczego to publikujemy

Bo narzędzie, które sprzedaje dostępność, nie powinno obiecywać więcej, niż potrafi. Jeśli na naszej stronie znajdziesz barierę, napisz: dostepnosc@scanority.com.